مي دوني چند سال شد؟

مي دوني چند سالِ كه ما...كه ما نه...كه اين دنيا انتظارتُ مي كشه؟

۱۱۰۰ ساله كه بي خبرمون گذاشتی...

مي گن اگه هر آدمی به اندازه ی نوشيدن جرعه ای آب بخواد ظهورتُ ميای...

آدما رُ كه می شناسی...شما رُ مي ذارن پشت پستوی زندگيشون...بعد كه دنيا به كامشون نباشه يادتون می افتن...اما آخه..آخه اين دنيا به كام كی هست؟

دلم گرفته...نه...دلمون گرفته...می دونم...وختی شب تولدت ماه بگيره يعنی دل تو هم گرفته...

مهدی جان يازده قرنه كه ابريه آسمون دل دنيا...خورشيد بي ابر دوازدهميش نمی شی؟

خب این قدیمیا که چرت نمی گن که :)

که می گن آدم تا داره قدرشُ نمی دونه.حالا مفعول این جمله هر چیزی می تونه باشه ;)

شايد كلا استرس پيش دانشگاهي بودن بود كه نذاشت اون قدر كه مي شد كيف كنيم از كنار هم بودن تو روزاي مدرسه...يا حاليمون نشه چه قدر دوس داريم همُ ...

ديشب..خونه ي سارا اينا...وختي بدون هيچكدوم ازين دغدغه ها ( قرار بود هيشكي خودشُ چيز نكنه (شما جاي چيز هر فحشي كه عادت داري بش بذار ;) ) حرف كنكور و رتبه و دانشگاهم نباشه )

خيال آدم چه راحت مي شد وختي مي ديد هنوزم همون بچه هان...

هنوزم ابروهاي ليلي داره باريك تر مي شه...هنوزم موهاي سمير مثلِ فنره...هنوزم همه جوره مورد داره سپيده...هنوزم حرص خوردناي سارا خنده داره...هنوزم فرهناز داره محو مي شه... هنوزم من معصومم D: :)

يعني هنوزم مي بينمشون من... :)

كاش جاي هيشكي خالي نبود...چه قدر دلم شيما و هديه وشيدا و ... مي خواست...

بازم تا داشتمشون نفهميدم...(رجوع شود به پاراگراف اول :) ) شب كه برگشتم خونه ديدم دلم تنگه باز...

پ.ن: دو چيز هيچ وخت از ياد آدما نمي ره؛ دوستاي خوب و روزاي خوب.

يه چيز هم هيچ وخت از دل آدما نمي ره؛ روزاي خوب كه با دوستاي خوب گذشت :)

+ خب خوبیش اینه که هرچی بود تموم شد :)

رُتبم خوب نشد.افتضاحم نشد :)

خوشحالم فعلا :)

پ.ن: مامانم خوشحال از خونه بیرون رفت.الان سر کار رتبه ی دخترای دوستاشُ می شنوه، میاد می کشه منو :))

پ.ن: این برادر خُلم.نه، یه چیزی اون ور ترا...اومده می گه خاک تو سرت.سال دیگه باهم کنکور می دیم.

پ.ن: من راضیم.حالمم خوبه.به هیچیم نمی خوام فک کنم.راحتم همین جوری :)

یکی...

یکی شاید همیشه هم لبخندِ رو صورتش واقعی نباشه.

یکی شاید همیشه هم خنده هاش ازته دل نباشه.

یکی شاید اون قدرام که آدما فک می کنن بی غم و غصه نباشه.

یکی شاید فقط یاد گرفته خوب خودشو قایم کنه...

یکی شاید یاد گرفته خوشیاش مالِ همه باشه و غماش تو دلش بمونه.

یکی شاید یاد گرفته خوب گوش کنه به دل مردم و دم نزنه از دل خودش.

یکی شاید یاد گرفته یادش بمونه خوبیِ آدما رو و یادش بره نامردیاشون.

یکی هیچ اعتراضی نداره.

.

.

.

ولی دلش بد می شکنه وقتی یکی دیگه بش می گه: تو اصلا بلدی غصه بخوری؟