یکی...

یکی شاید همیشه هم لبخندِ رو صورتش واقعی نباشه.

یکی شاید همیشه هم خنده هاش ازته دل نباشه.

یکی شاید اون قدرام که آدما فک می کنن بی غم و غصه نباشه.

یکی شاید فقط یاد گرفته خوب خودشو قایم کنه...

یکی شاید یاد گرفته خوشیاش مالِ همه باشه و غماش تو دلش بمونه.

یکی شاید یاد گرفته خوب گوش کنه به دل مردم و دم نزنه از دل خودش.

یکی شاید یاد گرفته یادش بمونه خوبیِ آدما رو و یادش بره نامردیاشون.

یکی هیچ اعتراضی نداره.

.

.

.

ولی دلش بد می شکنه وقتی یکی دیگه بش می گه: تو اصلا بلدی غصه بخوری؟